و فرشته ها همه گريستند.اما انسان نرفت.انسان نمي‌توانست برود.

انسان بر درگاه بهشت وامانده بود.مي‌ترسيد و مردد بود...

از بهشت كه بيرون آمد،دارايي اش يك سيب بود.

سيبي كه به وسوسه آن را چيده بود و مكافات اين وسوسه،هبوط بود.

فرشته ها گفتند:اما من به خودم ظلم كرده ام.زمين همه ظلم است و فساد.

انسان گفت:اما من به خودم ظلم كرده ام.زمين تاوان ظلم من است.اگر خداوند چنين مي‌خواهد...

خداوند گفت:برو و آگاه باش جاده اي كه تو را دوباره به بهشت مي‌رساند،از زمين مي‌گذرد.

زميني آكنده از شر و خير،آكنده از حق و باطل،از خطا و از صواب،و اگر خير و حق و صواب پيروز شد،تو باز خواهي گشت،و گر نه....

و فرشته ها همه گريستند.اما انسان نرفت.

انسان نمي‌توانست برود.انسان بر درگاه بهشت وامانده بود.مي‌ترسيد و مردد بود.

و آن وقت خداوند چيزي به انسان داد.چيزي كه هستي را مبهوت كرد و كائنات را به غبطه واداشت.

انسان دستهايش را گشود و خدا به او اختيار داد.

خدا گفت: حال انتخاب كن. زيرا كه تو براي انتخاب كردن آفريده شدي... برو و بهترين را برگزين كه بهشت،پاداش به گزيدن توست... عقل و دل و هزاران پيامبر نيز با تو خواهند آمد،تا تو بهترين را برگزيني. و آنگاه انسان زمين را انتخاب كرد، رنج و صبوري را...

و اين آغاز انسان بود...

برای دریافت مطالب جدیدتر مشترک {سيگنالهاي پراکنده} شويد...

دان هرالد (Don Herold) كاريكاتوريست و طنزنويس آمريكايى در سال 1889 در اينديانا متولد شد و در سال 1966 از جهان رفت. دان هرالد داراى تاليفات زيادى است اما قطعه كوتاهش «اگر عمر دوباره داشتم...» او را در جهان معروف كرد. بخوانيد:

«البته آب ريخته را نتوان به كوزه باز گرداند، اما قانونى هم تدوين نشده كه فكرش را منع كرده باشد.

اگر عمر دوباره داشتم مى كوشيدم اشتباهات بيشترى مرتكب شوم. همه چيز را آسان مى گرفتم. از آنچه در عمر اولم بودم ابله تر مى شدم. فقط شمارى اندك از رويدادهاى جهان را جدى مى گرفتم. اهميت كمترى به بهداشت مى دادم. به مسافرت بيشتر مى رفتم. از كوههاى بيشترى بالا مى رفتم و در رودخانه هاى بيشترى شنا مى كردم. بستنى بيشتر مى خوردم و اسفناج كمتر. مشكلات واقعى بيشترى مى داشتم و مشكلات واهى كمترى. آخر، ببينيد، من از آن آدمهايى بوده ام كه بسيار مُحتاطانه و خيلى عاقلانه زندگى كرده ام، ساعت به ساعت، روز به روز. اوه، البته منهم لحظاتِ سرخوشى داشته ام. اما اگر عمر دوباره داشتم از اين لحظاتِ خوشى بيشتر مى داشتم. من هرگز جايى بدون يك دَماسنج، يك شيشه داروى قرقره، يك پالتوى بارانى و يك چتر نجات نمى روم. اگر عمر دوباره داشتم، سبك تر سفر مى كردم.

اگر عمر دوباره داشتم، وقتِ بهار زودتر پا برهنه راه مى رفتم و وقتِ خزان ديرتر به اين لذت خاتمه مى دادم. از مدرسه بيشتر جيم مى شدم. گلوله هاى كاغذى بيشترى به معلم هايم پرتاب مى كردم. سگ هاى بيشترى به خانه مى آوردم. ديرتر به رختخواب مى رفتم و مى خوابيدم. بيشتر عاشق مى شدم. به ماهيگيرى بيشتر مى رفتم. پايكوبى و دست افشانى بيشتر مى كردم. سوار چرخ و فلك بيشتر مى شدم. به سيرك بيشتر مى رفتم.

در روزگارى كه تقريباً همگان وقت و عمرشان را وقفِ بررسى وخامت اوضاع مى كنند، من بر پا مى شدم و به ستايش سهل و آسان تر گرفتن اوضاع مى پرداختم. زيرا من با ويل دورانت موافقم كه مى گويد: "شادى از خرد عاقل تر است".

اگر عمر دوباره داشتم، گْلِ مينا از چمنزارها بيشتر مى چيدم...

برای دریافت مطالب جدیدتر مشترک {سيگنالهاي پراکنده} شويد...

برای دریافت مطالب جدیدتر مشترک {سيگنالهاي پراکنده} شويد...

 

 

خدا رو می خوام نه واسه اینکه ازش چیزی بخوام

خدا رو می خوام نه واسه مشکل و حل غصه هام

 

خدا رو دوست دارم نه واسه جهنم و بهشت

خدا رو دوست دارم ولی نه واسه زیبا و زشت

 

خدا رو می خوام نه واسه خودم که باشم یا برم

خدا رو می خوام نه واسه روزای تلخ آخرم

 

خدا رو می خوام نه واسه سکه و سکو یا مقام

خدا رو می خوام که فقط تو رو نگه داره برام

 

خدا رو دوست دارم واسه اینکه تو رو به من داده

خدا رو دوست دارم چون عاشق بودن و یادم داده

 

خدا رو دوست دارم چون عاشقا رو خیلی دوست داره

خدا رو دوست دارم چون عاشق رو تنها نمی گذاره

 

خدا رو دوست دارم واسه اینکه حواسش با منه

خدا رو دوست دارم آخه همیشه لبخند می زنه

 

خدا رو دوست دارم واسه اینکه من و تو با هم ایم

برای دریافت مطالب جدیدتر مشترک {سيگنالهاي پراکنده} شويد...

...وقتي دلت تنگ است و لبانت پرازسکوت...

...وقتي هيچ اشتياقي درون حوضچه ي چشمانت نيست...

...وقتي سبوس زندگانيت در باد گم مي شود...
...وقتي لهجه شيدايي هزاران به گوش نمي رسد...

...وقتي تنت از دست حرفها سرد است...
...وقتي هيچ کس تورا نازنين خطاب نمي کند...

...درهاي آسمان که بسته نشده است...

...دستانت را به سوي رنگين کمان ها بلند کن...
...يکي هست که تو را پس ابرهاي تيره و شايد زلال نازنين صدا کند...

برای دریافت مطالب جدیدتر مشترک {سيگنالهاي پراکنده} شويد...

هر چه نور بيش تر ، سايه ها عميق تر!  "گوته"

برای دریافت مطالب جدیدتر مشترک {سيگنالهاي پراکنده} شويد...

چه كشكي، چه پشمي
چه كشكي، چه پشمي
   
چوپاني گله را به صحرا برد به درخت گردوي تنومندي رسيد.
از آن بالا رفت و به چيدن گردو مشغول شد كه ناگهان گردباد سختي در گرفت،
خواست فرود آيد، ترسيد. باد شاخه اي را كه چوپان روي آن بود به اين طرف و آن طرف مي برد.
ديد نزديك است كه بيفتد و دست و پايش بشكند.
در حال مستاصل شد...
از دور بقعه امامزاده اي را ديد و گفت:
اي امام زاده گله ام نذر تو، از درخت سالم پايين بيايم.
قدري باد ساكت شد و چوپان به شاخه قوي تري دست زد و جاي پايي پيدا كرده و خود را محكم گرفت.
گفت:
اي امام زاده خدا راضي نمي شود كه زن و بچه من بيچاره از تنگي و خواري بميرند و تو همه گله را صاحب شوي.
نصف گله را به تو مي دهم و نصفي هم براي خودم...
قدري پايين تر آمد.
وقتي كه نزديك تنه درخت رسيد گفت:
اي امام زاده نصف گله را چطور نگهداري مي كني؟
آنهار ا خودم نگهداري مي كنم در عوض كشك و پشم نصف گله را به تو مي دهم.
وقتي كمي پايين تر آمد گفت:
بالاخره چوپان هم كه بي مزد نمي شود كشكش مال تو، پشمش مال من به عنوان دستمزد.
وقتي باقي تنه را سُرخورد و پايش به زمين رسيد نگاهي به گنبد امامزاده انداخت و گفت:
مرد حسابي چه كشكي چه پشمي؟
ما از هول خودمان يك غلطي كرديم
غلط زيادي كه جريمه ندارد.

برای دریافت مطالب جدیدتر مشترک {سيگنالهاي پراکنده} شويد...

« مطالب قديمي‌تر